Με μια σύντομη ματιά οι ανάγκες και οι περιορισμοί της ερασιτεχνικής αγωνιστικής ιστιοπλοΐας είναι γνωστές και συγκεκριμένες:

• Χρονικοί περιορισμοί. Ο ενδιαφερόμενος θελει να συμμετέχει σε αγώνες χωρίς όμως να ειναι απαραίτητο να δεσμεύει όλα του τα σαββατοκύριακα από το πρωι μέχρι το βράδυ γι αυτό, θέλει μια ευελιξία που συνήθως η ανοιχτή θάλασσα δεν του την προσφέρει μια και για να αποτελέσει μέλος του πληρώματος πρέπει να δεσμευτεί ότι θα συμμετέχει σε όλους τους αγώνες και στις προπονήσεις του σκάφους.
• Ιστιοπλοϊκη εξέλιξη. Μονόδρομος για την ιστιοπλοϊκή εξέλιξη κάποιου είναι λήψη αποφάσεων. Ο μοναδικός τρόπος για να μάθεις είναι να κάνεις λάθη και για να κάνεις λάθη πρέπει να σου επιτρέπεται η πρωτοβουλία. Να συμμετέχεις με άλλα λόγια σε πληρώματα όπου ο ρόλος σου είναι ενεργός. 
• Οικονομικοί περιορισμοί. Η συντήρηση ενός σκάφους κι ακόμη περισσότερο η διατήρηση του σε ανταγωνιστικό επίπεδο είναι κοστοβόρο τόσο για τον ιδιοκτήτη όσο και σε πολλές περιπτώσεις για το πλήρωμα του. Τέλος, για να το συνδέσουμε και με την ιστιοπλοϊκή εξέλιξη, αν υπάρχει η δικαιολογία των υλικών είναι απίθανο η αποτυχία να χρεωθεί στον πραγματικό υπεύθυνο!
• Ανταγωνισμός. Κατά την προσωπική μου πάντα άποψη η πραγματική inshore ιστιοπλοΐα γίνεται με one design σκάφη αλλά και ανάμεσα σε πληρώματα παραπλήσιου επιπέδου.

Η λίστα είναι μεγάλη, 

Μια λύση στο πρόβλημα επιχείρησε να δώσει το Match Race που καλλιεργήθηκε τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και σε μεγάλο βαθμό πληρούσε όλες τις προϋποθεσεις.οι παραπάνω ωστόσο είναι οι βασικοί άξονες

• Τα σκάφη είναι ολόιδια και παρέχονται από την διοργανωση.
• Το κόστος συμμετοχής σε έναν αγώνα είναι σχετικά μικρό.
• Το πληρώμα είναι ολιγάριθμό κι ο ρόλος του καθενός νευραλγικός.
• Επιλέγεις τους αγώνες που θα συμμετέχεις και τη συχνότητα των προπονησεων.
• Μπορείς να επιλέξεις ανταγωνισμό στα μέτρα σου.

Παρόλαυτά το Match Race αν και κάλυπτε σε μεγάλο βαθμό τις αναγκες των ενδιαφερόμενων, δεν κάλυπτε τη βασική ανάγκη του διοργανωτή που δεν είναι άλλη από τη βιωσιμότητα.

Το Match Race λοιπόν, με τον τρόπο τουλάχιστον που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, δεν είναι βιώσιμο. Τα σκάφη και ο εξοπλισμός καταπονούνται σε τέτοιο βαθμό τόσο στους αγώνες όσο και στις προπονήσεις που το κόστος συντήρησης τους καθιστά απαγορευτικό το όλο εγχειρημα.